مقدّمه محقّق * مؤلّف : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ نام او عماد الدين حسن بن على بن محمّد طبرى است و از فقيهان ، محدّثان و متكلّمان شيعى در سدهء هفتم هجرى به شمار مىرود . وى با خواجه نصير الدين طوسى ( 672 ق ) هم‌روزگار بود . ( طبقات اعلام الشيعة 3 / 41 ) و با بهاء الدين محمّد بن خواجه شمس الدين صاحب ديوان حكمران اصفهان ارتباط و مجالست داشت . و برخى آثار خود را نيز به نام او نگاشت و او را به سبب دوستى اهل بيت عليهم السّلام و جانبدارى از تشيّع مورد ستايش قرار داد . ( بنگريد به : كامل البهائى 1 / 61 - 62 ) دكتر مصاحب مىنويسد : بهاء الدين محمّد جوينى به ادب و هنر علاقه مىورزيد و در تشويق و حمايت اهل فضل اهتمام تمام داشت . ( دائرة المعارف فارسى 1 / 474 ) از تاريخ ولادت اين عالم بزرگ اطّلاعى در دست نيست ولى بر اساس برخى نوشته‌هايش كه در پى مىآيد به احتمال قريب در سال 625 ق متولّد شده و تا سال 698 ق زنده بوده است . وى اهل مازندران است و در جاى جاى آثارش دربارهء خود و روزگار خويش سخن مىگويد : در سنهء 656 در ولايت دامغان يكى از علماى وقت بر طريق عتب و تقريع